Έκδοση: Τα Λυρικά Κομμάτια

Τα Λυρικά Κομμάτια, 12 έργα για κιθάρα (Οp. 1)

Γράφτηκαν τη δεκαετία περίπου 1981 – 1991. Τα έντεκα απ’ αυτά αποτέλεσαν παραγγελίες του Διεθνούς Φεστιβάλ Κλασικής Κιθάρας του Βόλου, με διευθυντή τον Κώστα Κοτσιώλη. Ήταν τα έργα πάνω στα οποία διαγωνίστηκαν οι κιθαριστές τα χρόνια εκείνα στους διαγωνισμούς του Φεστιβάλ.

Η θετική απήχηση των κομματιών ξεπέρασε τα όρια του Φεστιβάλ κι αυτό ώθησε στο να συγκεντρωθούν όλα σε μια έκδοση, που έγινε το 1992 (εκδόσεις Σύγχρονη Μουσική). Με την ευκαιρία της έκδοσης έγιναν, σε μερικά απ’ αυτά, ορισμένες τροποποιήσεις σε σχέση με την αρχική τους μορφή.

Το επίπεδο δυσκολίας τους κυμαίνεται περίπου από το τέλος της κατωτέρας τάξης έως την ανωτέρα. Το δύο τελευταία έργα είναι επαγγελματικού επιπέδου.

Πέρα από την όποια εκπαιδευτική τους φύση ή τον συναυλιακό τους χαρακτήρα, στα έργα αυτά έγινε επίσης η προσπάθεια να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στην άρτια μουσική σύνθεση και την κιθαριστική γραφή. Έτσι, τα Λυρικά Κομμάτια αποτέλεσαν τον καρπό σκληρής εργασίας, που έγινε με μεράκι και αγάπη.

Έγραψαν για τα ‘Λυρικά Κομμάτια’

«Με τα Λυρικά Κομμάτια ο Λεωνίδας Κανάρης δείχνει ενδελεχή και βαθειά γνώση της κιθάρας. Από συνθετικής άποψης έχουν ελεύθερο, αυθόρμητο, αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα και βασίζονται σε όλες τις κατεκτημένες combinations της μέχρι τούδε γνωστής κιθαριστικής μουσικής. Έχω την πεποίθηση, ότι αποτελούν θετικά βοηθήματα για τους σπουδαστές της κιθάρας, όπως και για τους κιθαριστές».

Νίκος Μαμαγκάκης

——————————-

«Ο κόσμος της κιθάρας αναζητά ασταμάτητα νέα έργα. Μέσα σε μία εποχή που οι αναζητήσεις στους μουσικούς προβληματισμούς πολώνονται γύρω από τεχνικές λύσεις και η τεχνολογία έχει κατακτήσει την έμπνευση και τις μουσικές συνειδήσεις, μέσα σε μία εποχή που τα σημεία αναφοράς σε παλαιότερες εποχές, σε στίλ και σε τεχνοτροπία τείνουν να αφαιρέσουν από τον σημερινό δημιουργό την δική του προσωπικότητα, σε μία τέτοια εποχή, η συγγραφή πρωτότυπων έργων για κιθάρα, είναι γεγονός αξιοσημείωτο.

Ο Λεωνίδας Κανάρης χρησιμοποιεί δρόμους αυτόφωτους, που έχουν όμως σχέση με την παράδοση της φιλολογίας της κιθάρας (τον κλασσικισμό, τον ρομαντισμό ακόμα και την μπαρόκ εποχή). Μουσικές σκέψεις ώριμες, δουλεμένες από έμπειρο τεχνίτη που θαρείς πως δουλεύει πολλά χρόνια.

Δεν είναι η πολύχρονη εμπειρία που τον οδηγεί στην λιτότητα και στην άρτια πολυφωνία: είναι η γνώση και η συνείδηση πως το ρεπερτόριο της κιθάρας έχει ανάγκη από την τεχνική, μόνο, για να στηρίξει την φαντασία της δημιουργίας. Έτσι, το ελληνικό κιθαριστικό ρεπερτόριο γίνεται πλουσιότερο και αξίζει προσοχής».

Νότης Μαυρουδής